Τον κώδωνα του κινδύνου για το επίμαχο ζήτημα της εξόρυξης χρυσού κρούει με νέα, αιχμηρή παρέμβασή του ο πρώην δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Βαγγέλης Λαμπάκης, βάζοντας στο κάδρο των ευθυνών τη στάση των θεσμικών φορέων της περιοχής.

Ως ένας από τους διαχρονικούς πρωτεργάτες των αντιδράσεων ενάντια στις εξορύξεις στο Πέραμα Αλεξανδρούπολης και ευρύτερα στη Θράκη, ο Βαγγέλης Λαμπάκης συνεχίζει να συμπορεύεται με τη Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης Έβρου. Στη γραπτή του δήλωση, ξεκαθαρίζει πως η υπόθεση των χρυσωρυχείων αφορά άμεσα τόσο τους πολίτες όσο και τους εκπροσώπους των θεσμών.

Όπως υπογραμμίζει χαρακτηριστικά, η λαϊκή ήττα είναι αναπόφευκτη αν οι θεσμικοί παράγοντες δεν τεθούν στην πρώτη γραμμή του αγώνα με καθαρή συνείδηση και περίσσια αγωνιστικότητα. Ο ίδιος προχωρά ένα βήμα παραπέρα, τονίζοντας πως η απλή λεκτική καταδίκη δεν αρκεί, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως μια τυπική δήλωση εναντίωσης ισοδυναμεί πρακτικά με ένα «ναι» στα χρυσωρυχεία.

Αναπολώντας τις δυναμικές κινητοποιήσεις του παρελθόντος, ο Βαγγέλης Λαμπάκης υπενθυμίζει τη στρατηγική που είχε φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα απέναντι σε αυτό που ονομάζει «χρυσωρυχεία του θανάτου». Η συνταγή εκείνη περιλάμβανε τη μαζική λαϊκή συσπείρωση μέσα από δημόσιες συγκεντρώσεις, την αντίστοιχη θεσμική συστράτευση και τον συνεχή βομβαρδισμό πιέσεων προς τους αρμόδιους υπουργούς και τον πρωθυπουργό στην Αθήνα.

Σημαντικό ρόλο σε εκείνο τον αγώνα έπαιζε επίσης η αδιάκοπη επαφή με νομικούς και η δημιουργία ομάδας ειδικών επιστημόνων που αναλάμβανε την επιστημονική αντίκρουση των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Ταυτόχρονα, εξασφαλιζόταν η απαραίτητη χρηματοδότηση προς τη Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης Έβρου προκειμένου να προωθούνται δυναμικά τα μηνύματα κατά των εξορύξεων.

Επισημαίνει, ωστόσο, με έντονο προβληματισμό ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί τα τελευταία επτά ολόκληρα χρόνια. Το αποτέλεσμα αυτής της στασιμότητας είναι οι επίδοξοι χρυσοθήρες να αλωνίζουν καθημερινά ανενόχλητοι, φέρνοντας όλο και πιο κοντά την οριστική εγκατάσταση των χρυσωρυχείων και τη βέβαιη καταστροφή του τόπου με κυάνιο και βαρέα μέταλλα.

Καταλήγοντας την παρέμβασή του, ο Βαγγέλης Λαμπάκης στέλνει το απόλυτο μήνυμα στους πολίτες: οι χρυσοθήρες θα αποχωρήσουν μόνο μέσα από σκληρούς λαϊκούς αγώνες, καθώς πλέον συμπεριφέρονται σαν σύγχρονες σειρήνες που προσπαθούν απλώς να δελεάσουν τους ήδη σκληρά δοκιμαζόμενους κατοίκους της περιοχής.